Plany rozbudowy lotniska a decyzje o warunkach zabudowy. Czy będą problemy z częścią decyzji wz w Krakowie i okolicach?

W ostatnim czasie opinię publiczną w Krakowie i części gmin ościennych zajmuje kwestia skutków Planu Generalnego Lotniska Kraków/Balice dla wydanych decyzji o warunkach zabudowy. „Na mieście” mówi się o możliwym ryzyku unieważnienia decyzji, jeśli zostałyby wydane po jego zatwierdzeniu. Niezależnie od tego, czy i w jakim zakresie problem ten w rzeczywistości występuje, warto przyjrzeć się tym obawom z perspektywy prawa.

Plan Generalny Lotniska Kraków/Balice został zatwierdzony przez Ministra Infrastruktury w dniu 26 listopada 2018 roku. Jest to dokument, którego obowiązek sporządzenia wynika z art. 55 ust. 5-8 ustawy z dnia 3 lipca 2002 roku – Prawo lotnicze (tekst jednolity Dz.U. z 2018 roku, poz. 1183, z późn. zmianami, dalej jako „Prawo lotnicze”). Zgodnie z art. 55 ust. 5 Prawa lotniczego, zakładający lotnisko użytku publicznego lub, w przypadku istniejących lotnisk użytku lotniczego zarządzający tym lotniskiem opracowuje plan generalny lotniska użytku publicznego, stanowiący plan rozwoju tego lotniska, sporządzony na okres nie krótszy niż 20 lat, zwany „planem generalnym”. Art. 55 ust. 6 Prawa lotniczego wskazuje dokładnie, jakie powinny być elementy planu generalnego. Ma on określać w szczególności obszar objęty planem, z określeniem dopuszczalnych gabarytów obiektów budowlanych i naturalnych, a także koncepcję rozwoju przestrzennego wraz z zagospodarowaniem stref wokół lotniska (art. 55 ust. 6 pkt 1 i 4 Prawa lotniczego).

W zakresie dotyczącym powyższych kwestii, plan generalny jak wynika z art. 55 ust. 7 Prawa lotniczego, podlega konsultacji z gminami, które zostały nim objęte. Stanowisko właściwych organów gminy i uwagi do planu generalnego zgłaszane są w terminie 30 dni od dnia otrzymania planu do konsultacji. Nieprzedstawienie stanowiska ani uwag we wskazanym terminie traktuje się jako brak zastrzeżeń do planu generalnego.

Plan generalny podlega również uzgodnieniu z innymi organami (m.in. Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego), po którym podlega zatwierdzeniu przez ministra właściwego do spraw transportu (obecnie Minister Infrastruktury), w zakresie zgodności z polityką transportową kraju.

Z punktu widzenia przedmiotu niniejszego artykułu istotne znaczenie ma natomiast art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego, zgodnie z którym dla terenów objętych planem generalnym sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym – jest obowiązkowe, z uwzględnieniem przepisów dotyczących terenów zamkniętych.

Powyższa regulacja niesie za sobą poważne konsekwencje dla toczących się postępowań o ustalenie warunków zabudowy.

Zgodnie bowiem z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia tego planu. Warto wskazać, że zawieszenie postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy jest obligatoryjne, i takie postępowanie nie może być dalej kontynuowane. Podjęcie postępowania może nastąpić dopiero po uchwaleniu planu, wyłącznie w celu jego umorzenia.

Jak wynika z informacji zamieszczonych na stronach BIP Urzędu Miasta Krakowa (https://www.bip.krakow.pl/?dok_id=30612), w dniu 8 maja 2019 roku Rada Miasta Krakowa podjęła uchwały w sprawie w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (obszary „Lindego”, „Os.Widok”, „Wiedeńska”, „Wola Justowska-Hamernia”). Jako podstawa sporządzenia planu wskazany został cytowany powyżej art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego, przewidujący obowiązek sporządzenia planu, z uwagi na objęcie przedmiotowych obszarów Planem Generalnym Lotniska Kraków-Balice.

Warto podkreślić, że w przypadku jeżeli w okresie po zatwierdzeniu planu generalnego doszłoby do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla obszarów objętych tym planem – wbrew art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który nakazuje postępowania zawiesić w stosunku do obszarów objętych obowiązkiem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – wówczas istnieje ryzyko uznania takich decyzji za wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Kontynuowanie postępowania administracyjnego, które powinno podlegać obligatoryjnemu zawieszeniu, i zakończenie go decyzją administracyjną może być uznane za sprzeczne  z przytoczonym art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rzecz jasna, ostateczna ocena skutków takiego (ewentualnego) naruszenia powinna być rozważona w toku postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem okoliczności konkretnej, indywidualnej sprawy. W dalszej kolejności należałoby również rozważyć, czy i jakie skutki mogłoby pociągnąć za sobą ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji ustalających warunki zabudowy dla dalszych decyzji wydanych w procesie inwestycyjnym, a także dla ogólnej sytuacji prawnej inwestora. Również w tym zakresie konieczne byłoby przy dokonywaniu oceny uwzględnienie okoliczności konkretnej sprawy.

Podsumowując warto przy tym również zauważyć, że w przypadku dokonywania oceny stanu prawnego nieruchomości i weryfikacji w jego ramach wydanych w stosunku do niej decyzji o warunkach zabudowy, niejednokrotnie konieczne będzie uwzględnienie również tego rodzaju regulacji jak opisana powyżej, i odpowiednie poszerzenie zakresu prowadzonej analizy dokumentów w ramach procesu due dilligence.

Share This: