Projekt ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu ułatwienia dochodzenia wierzytelności

Dnia 29 grudnia 2016 roku wpłynął do Sejmu projekt ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu ułatwienia dochodzenia wierzytelności. Aktualnie projekt jest po I czytaniu na posiedzeniu Sejmu. Zgodnie z projektem ustawa ma wejść w życie 1 czerwca 2017 roku, z zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w ustawie.

Cel regulacji

Projekt ustawy ma na celu wprowadzenie szeregu rozwiązań służących zwiększeniu wiarygodności oceny zdolności płatniczej kontrahenta lub kondycji finansowej dłużnika, jak również skuteczności uzyskania zapłaty należności. Podstawowym celem przedmiotowych zmian jest wzmocnienie praw i gwarancji dla wierzycieli, w szczególności będących przedsiębiorcami z sektora MŚP, poprzez:

  • zapewnienie szerszej możliwości uzyskiwania informacji o zobowiązaniach potencjalnego kontrahenta z rejestrów biur informacji gospodarczej i z rejestrów obejmujących dane o należnościach publicznoprawnych, w tym o umorzeniu egzekucji należności,
  • zapewnienie słusznej ochrony inwestorowi i podwykonawcy, jako uczestników procesu budowlanego, w związku z odpowiedzialnością inwestora za zobowiązania wykonawcy wobec podwykonawcy,
  • określenie przesłanek uzasadniających zawarcie, przez podmiot gospodarujący środkami publicznymi, ugody w sprawach dotyczących należności cywilnoprawnych,
  • podniesienie górnego progu wartości przedmiotu sporu dla spraw rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym,
  • rozszerzenie zakresu spraw rozpoznawanych w postępowaniu grupowym oraz eliminację głównych barier w sprawnym rozpoznawaniu spraw w tym postępowaniu,
  • zwiększenie efektywności postępowania zabezpieczającego i egzekucyjnego.

Zmiany w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 roku – Kodeks cywilny

  • Wskazanie, iż wykonawca robót budowlanych będzie mógł wykonać swoje świadczenie osobiście albo przy pomocy innych osób (podwykonawców) i nie będzie musiał w tym względzie uzyskiwać, tak jak obecnie, zgody inwestora.
  • Inwestor i wykonawca będą mogli określić, w formie pisemnej pod rygorem nieważności, szczegółowy przedmiot robót budowlanych wykonywanych przy pomocy oznaczonego podwykonawcy. Umowa w tym zakresie będzie mogła być zawarta wraz z umową o roboty budowlane bądź już w trakcie jej wykonywania. Uregulowanie tej kwestii w umowie pomiędzy inwestorem i wykonawcą będzie równoznaczne z wyrażeniem przez inwestora zgody na wykonywanie konkretnych robót przez danego podwykonawcę oraz będzie skutkowało solidarną odpowiedzialnością inwestora i wykonawcy za zapłatę wynagrodzenia należnego temu podwykonawcy.
  • Proponuje się, by solidarna odpowiedzialność inwestora i wykonawcy powstawała także w przypadku zgłoszenia inwestorowi danego podwykonawcy wraz z określeniem szczegółowego przedmiotu wykonywanych przez niego robót. W takim przypadku będzie przyjmowało się domniemanie zgody inwestora, które zostanie przełamane dopiero z chwilą złożenia przez niego sprzeciwu do wykonawcy i podwykonawcy. Sprzeciw powinien być złożony w terminie 30 dni od dnia doręczenia inwestorowi zgłoszenia zakresu robót, jakie mają być wykonane przez podwykonawcę.
  • Umożliwienie dokonywania zgłoszenia wykonywania robót przez oznaczonego podwykonawcę zarówno przez wykonawcę, jak i samego podwykonawcę, oraz brak konieczności przedstawiania inwestorowi umowy podwykonawczej lub jej projektu.
    Projekt zakłada, że warunkiem skuteczności wyżej wymienionego zgłoszenia jest określenie tożsamości podwykonawcy w sposób umożliwiający jego identyfikację przez inwestora oraz wskazanie przedmiotu jego robót. Zakres robót powinien zostać określony w sposób na tyle szczegółowy, by możliwe było oszacowanie wysokości wynagrodzenia należnego wykonawcy za te roboty, które to wynagrodzenie ma stanowić limit odpowiedzialności inwestora za zapłatę wynagrodzenia podwykonawcy. Dla swej skuteczności zgłoszenie to powinno zostać doręczone inwestorowi przed rozpoczęciem przez podwykonawcę robót.
    Zgłoszenie podwykonawcy inwestorowi (ewentualnie, postanowienie o wykonywaniu wyszczególnionych robót przez oznaczonego podwykonawcę zawarte w umowie pomiędzy inwestorem i wykonawcą) oraz sprzeciw inwestora będą wymagały formy pisemnej pod rygorem nieważności.
  • Inwestor będzie ponosił odpowiedzialność za zapłatę podwykonawcy wynagrodzenia w wysokości ustalonej w umowie między podwykonawcą a wykonawcą, chyba że będzie ona przekraczała wysokość wynagrodzenia należnego wykonawcy za te roboty budowlane, których szczegółowy przedmiot będzie wynikał odpowiednio ze zgłoszenia albo umowy.

Zmiany ustawie z dnia 17 listopada 1964 roku – Kodeks postępowania cywilnego

  • Podniesienie do 20.000 zł wartości przedmiotu sporu dla spraw rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym.
  • W przypadku ustanowienia tytułem zabezpieczenia roszczenia pieniężnego – zakazu zbycia lub obciążenia nieruchomości, która nie ma urządzonej księgi wieczystej lub której księga wieczysta zaginęła lub uległa zniszczeniu, zbycie lub obciążenie nieruchomości będzie nieważne.
  • Ustanowienie zakazu zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu będzie stanowiło podstawę do dokonania w księdze wieczystej wpisu ostrzeżenia o zakazie wynikającym z postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia, a wpis ten będzie dokonywany z urzędu.
  • Postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia ustanawiające zakaz zbywania spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu będzie doręczane zobowiązanemu przez sąd, który dokonał wpisu ostrzeżenia w księdze wieczystej. Postanowienie to będzie również doręczane spółdzielni mieszkaniowej.
  • Czynność prawna dokonana wbrew zakazowi zbywania spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu będzie nieważna, o ile dokonano wpisu w księdze wieczystej ostrzeżenia o zakazie zbywania tych praw.
  • Wydłużenie termin upadku zabezpieczenia roszczenia pieniężnego do dwóch miesięcy.
  • Termin upadku zabezpieczenia przy udzieleniu zabezpieczenia z zastosowaniem art. 747 pkt 1 lub pkt 6 Kodeksu postępowania cywilnego, będzie liczony od uprawomocnienia się orzeczenia o odrzuceniu apelacji lub innego środka zaskarżenia wniesionego przez obowiązanego.
  • Proponuje się dodanie uprawnienia wierzycielowi do żądania ujawnienia przez dłużnika informacji o odpłatnych i nieodpłatnych czynnościach prawnych dokonanych na rzecz osób trzecich, w okresie pięcioletnim poprzedzającym wszczęcie egzekucji, w wyniku których stał się niewypłacalny albo stał się niewypłacalny w wyższym stopniu niż był przed dokonaniem czynności, a więc takich, które miały lub mogą mieć znaczący wpływ na stan jego majątku.
  • Wprowadzono ograniczenie, zgodnie z którym w wykazie majątku dłużnik będzie zobowiązany podać jedynie te czynności, które miały za przedmiot rzeczy lub prawo o wartości (w dniu dokonania czynności) przekraczającej wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 roku o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

Zmiany w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

W związku z potrzebą poszerzenia dostępności danych o dłużnikach o informacje, które mają kluczowe znaczenie dla oceny wiarygodności płatniczej i stanu wypłacalności kontrahenta, tj. o dane dotyczące zaległości o charakterze publicznoprawnym, takich jak zobowiązania podatkowe, kary administracyjne, należności celne czy grzywny, projekt ustawy zakłada utworzenie Rejestru Należności Publicznoprawnych (dalej jako „RNP”).

Główne założenia RNP:

  • RNP będzie prowadzony przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (albo inny organ wyznaczony przez ministra właściwego ds. finansów publicznych).
  • W RNP będą mogli zostać ujawnieni zobowiązani, którzy posiadają zaległości między innymi z tytułu zobowiązań podatkowych, ceł, należności pieniężnych wynikających z ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy oraz grzywien nałożonych w drodze mandatu karnego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia, pobieranych przez urzędy skarbowe.
  • Wierzyciele będą zobowiązani do wprowadzania do RNP wskazanych w art. 18b § 2 projektu danych dotyczących między innymi oznaczenia zobowiązanego, oznaczenia wierzyciela, wysokości należności pieniężnej podlegającej egzekucji wraz z odsetkami. Dane te będą wprowadzane przez wierzycieli za pośrednictwem funkcjonalności systemu teleinformatycznego, w którym prowadzony jest RNP, dostępnej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego organ prowadzący RNP.
  • Podstawą wszczęcia procedury ujawniania informacji o należnościach publicznoprawnych określonego zobowiązanego w RNP będzie istnienie w obrocie prawnym podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczne orzeczenie, dane o należności zobowiązanego nie będą wprowadzane do RNP do czasu zakończenia prawomocnym orzeczeniem postępowania sądowoadministracyjnego.
  • W RNP będą ujawniane dane zobowiązanych posiadających należności pieniężne, których wierzycielami są naczelnicy urzędów skarbowych lub jednostki samorządu terytorialnego w łącznej wysokości nie niższej niż 5.000 zł.
  • Przed przekazaniem informacji o zobowiązanym do RNP, zobowiązany będzie musiał być zawiadamiany o zagrożeniu ujawnienia go w tym rejestrze. Ujawnienie dłużnika w RNP będzie mogło nastąpić dopiero po upływie 30 dni od dnia doręczenia dłużnikowi zawiadomienia o zagrożeniu wpisem. Natomiast w przypadku gdy należność jest wymagalna, a wierzyciel nie ma obowiązku doręczenia upomnienia lub gdy upomnienie zostało doręczone przed dniem wejścia w życie projektowanej regulacji, zawiadomienie o zagrożeniu ujawnieniem w RNP będzie doręczane w drodze odrębnego pisma.
  • Wierzyciel będzie zobowiązany z urzędu do wprowadzenia do systemu teleinformatycznego, w którym prowadzony jest RNP, zmiany danych albo do dokonywania wykreślenia danych niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od dnia powzięcia przez niego informacji o okoliczności uzasadniającej zmianę lub wykreślenie.
  • Z RNP będą wykreślani zobowiązani, których należność pieniężna całkowicie wygaśnie oraz w przypadku niespełnienia innych wymogów niezbędnych do wprowadzenia danych zobowiązanego do rejestru. Wykreślenie z RNP nastąpi także w przypadku uznania zasadności wniesionego sprzeciwu w drodze ostatecznego postanowienia. Należności pieniężne wynikające z ustawy z dnia 10 września 1999 roku – Kodeks karny skarbowy oraz ustawy z dnia 6 czerwca 1997 roku – Kodeks karny, będą podlegać wykreśleniu z chwilą utraty wykonalności przez wyrok, postanowienie albo mandat, z których należności te wynikają. Podstawą do wykreślenia danych z RNP będzie także ustalenie następcy prawnego zobowiązanego, który zmarł albo którego byt prawny ustał.
  • W sprawie zagrożenia ujawnieniem w RNP lub wprowadzenia danych do RNP zobowiązanemu będzie przysługiwał sprzeciw do wierzyciela. Projekt nie przewiduje terminu do wniesienia sprzeciwu. Natomiast aby zapobiec powielaniu sprzeciwów opartych na twierdzeniach, które były już przedmiotem oceny w odpowiednim trybie, przewidziano, że jeżeli okoliczność, na której oparto sprzeciw, jest lub była przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w decyzji, postanowieniu lub innym orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel będzie wydawał postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego sprzeciwu.
  • Sprzeciw będzie rozpatrywał wierzyciel, wydając postanowienie zaskarżalne w drodze zażalenia. Zażalenie będzie przysługiwało do organu odwoławczego i będzie wnoszone za pośrednictwem wierzyciela, który wydał zaskarżone postanowienie. Do postępowania w sprawie sprzeciwu będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego. Zobowiązanemu będzie przysługiwała również skarga do sądu administracyjnego na ostateczne postanowienie w sprawie wniesionego sprzeciwu.
  • Wniesienie sprzeciwu nie będzie powodowało wykreślenia zobowiązanego z RNP, ale okoliczność ta będzie ujawniana w RNP w formie odpowiedniej wzmianki i nie będzie miało wpływu na wszczęcie lub prowadzenie egzekucji administracyjnej w zakresie należności pieniężnych ujawnionych w RNP.
    W przypadku gdy sprzeciw będzie uzasadniony, wierzyciel, uwzględniając go, będzie zobowiązany do wprowadzenia odpowiednich zmian w rejestrze albo do wykreślenia danych we właściwym zakresie.
  • Zobowiązany będzie miał możliwość dochodzenia odszkodowania od wierzyciela lub organu wyznaczonego do prowadzenia RNP, na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku – Kodeks cywilny, za szkodę wyrządzoną wskutek niezgodnego z prawem ujawnienia w RNP.
  • Dane z RNP będą udostępniane każdemu zainteresowanemu podmiotowi oraz zobowiązanym na zasadach określonych w projekcie ustawy.

Zmiany w ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 roku o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych

  • Projekt zakłada poszerzenie zakresu danych dostępnych za pośrednictwem biura informacji gospodarczej (dalej jako „biuro”).
  • Uzyskanie przez klienta biura informacji o zobowiązaniach o charakterze publicznoprawnym wobec Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego będzie możliwe dzięki dostępowi biur do publicznego RNP.
  • Zakłada się, że biura będą mogły uzyskać z RNP informacje o konkretnym podmiocie, na zlecenie swojego klienta. Pozyskane dane biuro będzie mogło przetwarzać w zakresie uzasadnionym wykonywaniem ustawowych uprawnień lub obowiązków. Dane te będą ujawniane klientowi, na zlecenie którego zostały uzyskane, w formach określonych w regulaminie wraz z informacją o czasie pozyskania tych danych przez biuro.
  • Projektowana ustawa zakłada zapewnienie biurom dostępu do Centralnego Rejestru Restrukturyzacji i Upadłości (dalej jako „CRRiU”), o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 15 maja 2015 roku – Prawo restrukturyzacyjne.
    Biuro będzie mogło na zlecenie swojego klienta uzyskiwać dane z CRRiU oraz przetwarzać je w zakresie uzasadnionym wykonywaniem ustawowych uprawnień lub obowiązków. Dane te będą ujawniane klientowi, na zlecenie którego zostały uzyskane, w formach określonych w regulaminie wraz z informacją o czasie pozyskania tych danych przez biuro.
  • Proponuje się wprowadzenie obowiązku wzajemnego przekazywania danych o poszczególnych zobowiązaniach przedsiębiorcy między biurami oraz udzielania zbiorczej informacji gospodarczej z kilku baz na podstawie jednego wniosku klienta biura. Biura będą miały ustawowy obowiązek pośredniczenia przy przekazywaniu danych.
  • Klient biura (osoba fizyczna oraz osoba prawna) będzie miał uprawnienie do złożenia wniosku o ujawnienie informacji gospodarczych na temat konkretnego przedsiębiorcy do dowolnego, wybranego biura.
    W przypadku złożenia przez klienta takiego zlecenia, biuro uzyska informacje także z pozostałych wskazanych wyżej rejestrów (RNP i CRRiU) i udzieli informacji łącznej, obejmującej dane własne oraz dane z innych wskazanych biur.
    Biuro nie może odmówić przyjęcia takiego wniosku, o ile zawiera on NIP przedsiębiorcy, którego dotyczy wniosek, ani wymagać od składającego innych danych identyfikacyjnych.
    Dane występującego z wnioskiem nie będą dostępne dla pozostałych biur.
  • Ustawa nakłada na wszystkie biura obowiązek zawarcia stosownych umów umożliwiających realizację wniosków jednolitych w terminie 6 miesięcy od dnia zawiadomienia ministra właściwego do spraw gospodarki o podjęciu wykonywania działalności gospodarczej.
  • Proponuje się uregulowanie kwestii zobowiązań przedawnionych w taki sposób, aby w bazach biur widoczna była historia płatnicza dłużnika, obejmująca również informacje o zobowiązaniach przedawnionych.
    Wpis w rejestrze biura odnoszący się do roszczenia, które dłużnik uznaje za przedawnione, będzie zawierał informację o tej okoliczności.
    Dłużnik będzie miał możliwość wskazania, że uznaje zobowiązanie za przedawnione także w sprzeciwie, co będzie obligowało odpowiednio wierzyciela lub biuro do przekazania lub aktualizacji informacji gospodarczej w tym zakresie – tj. oznaczenie jej poprzez wskazanie, że dłużnik uznaje roszczenie za przedawnione.
  • Projekt wprowadza nowe zasady przekazywania do biur i publikowania informacji gospodarczych o zobowiązaniach konsumentów:
  • informacje gospodarcze o zobowiązaniach konsumentów będą mogły być przekazane do biura przed upływem maksymalnie 10 lat od dnia wymagalności roszczenia – art. 14 ust. 1 pkt 4 o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych,
  • informacje gospodarcze o konsumentach będą usuwane przez biuro nie później niż po upływie 10 lat od dnia ich wymagalności, przy utrzymaniu pozostałych ogólnych zasad usuwania informacji gospodarczych – art. 31 pkt 9 o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych.
  • Projekt wprowadza rozwiązania, które mają na celu zapewnienie aktualności, prawdziwości i kompletności informacji przechowywanych i udostępnianych przez biura.
  • Podstawowym zdarzeniem uprawniającym do dokonania wpisu do biura będzie wymagalność zobowiązania od co najmniej 30 dni.
  • Projektowana ustawa wprowadza prawo dłużnika do wniesienia sprzeciwu wobec wpisu.
    Przyznaje się każdemu dłużnikowi, który otrzymał wezwanie do zapłaty zawierające ostrzeżenie o zamiarze przekazania danych do biura, prawo do złożenia sprzeciwu wobec zamiaru przekazania informacji gospodarczej do biura. Dłużnik będzie składał sprzeciw do wierzyciela. W wezwaniu do zapłaty wierzyciel będzie zobowiązany zawrzeć klauzulę informującą dłużnika o możliwości zgłoszenia sprzeciwu. W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu przez wierzyciela, przekazując informację gospodarczą do biura wierzyciel powinien podać w niej dane, wynikające ze sprzeciwu.
    Jeśli wierzyciel nie uwzględni sprzeciwu i zdecyduje się na przekazanie informacji gospodarczej do biura, powinien wskazać na okoliczności podniesione w sprzeciwie, z których wynika, że dłużnik kwestionuje zobowiązanie w całości lub w części, czy że uznaje je za przedawnione.
  • Dłużnik będzie mógł podnosić, że informacja gospodarcza na jego temat jest nieprawdziwa, nieaktualna, niekompletna, bądź też została przekazana lub jest przechowywana z naruszeniem przepisów ustawy także po wpisie, w sprzeciwie wniesionym do biura.
    Sprzeciw dłużnika powinien zostać udokumentowany (w dowolnej formie).
  • Uregulowane zostanie także uprawnienie do zwracania się przez biuro do wierzyciela i dłużnika z pytaniami dotyczącymi wpisu. Dodatkowo, jeśli będzie to konieczne do rozpoznania sprzeciwu, biuro będzie uprawnione do wstrzymania udostępniania informacji gospodarczych objętych udokumentowanym sprzeciwem na okres do 30 dni, a w przypadkach szczególnych trudności – łącznie do 45 dni od dnia wstrzymania udostępniania informacji. Jeśli jednak biuro poweźmie uzasadnione przypuszczenia co do tego, że zobowiązanie objęte sprzeciwem nie istnieje lub wygasło – obligatoryjnie wstrzyma udostępnianie informacji gospodarczej.
  • Projekt umożliwia biurom tworzenie modeli predykcyjnych, czyli analiz możliwych przyszłych zachowań płatniczych, wyłącznie w stosunku do podmiotu niebędącego konsumentem.
    Opracowanie modelu może zlecić każdy klient biura, a sam model może dotyczyć każdego przedsiębiorcy.
  • Wprowadza się regulacje uprawniającą biura do korzystania z ogólnodostępnych danych zawartych w rejestrach publicznych: KRS, CEIDG, REGON oraz PESEL. Dane biura będą mogły uzyskiwać oraz przetwarzać w zakresie uzasadnionym wykonywaniem ustawowych obowiązków lub uprawnień.
  • Umożliwia się biurom wystawianie na wniosek osoby, której dane dotyczą, będącej osobą prawną, jednostką organizacyjną lub osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, dokumentu potwierdzającego czy i jakie dane o niej znajdują się w rejestrze w formie dokumentu elektronicznego albo wydruku. Dokument taki będzie mógł uzyskać jedynie sam zainteresowany.

Zmiany w ustawie z dnia 17 grudnia 2004 roku o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych oraz w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych

  • Projektowana ustawa przewiduje wprowadzenie regulacji, które będą stanowiły podstawę do zawierania przez podmioty publiczne ugody w sprawach o należności cywilnoprawne mające charakter sporny. Umożliwi to podmiotom publicznym zawieranie ugody w sprawach o takie należności w przypadku dokonania przez nie oceny, że skutki ugody będą korzystniejsze niż prawdopodobny wynik postępowania sądowego albo arbitrażowego. Ocena skutków ugody powinna przy tym następować na piśmie przy uwzględnieniu okoliczności sprawy, w szczególności zasadności spornych żądań, możliwości ich zaspokojenia oraz przewidywanego czasu trwania i kosztów postępowania.
  • Do zawarcia ugody w imieniu jednostki sektora finansów publicznych będzie uprawniona, tak jak obecnie, osoba reprezentująca jednostkę na podstawie przepisów prawa albo stosownych upoważnień.

Zmiany w ustawie z dnia 17 grudnia 2009 roku o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym

  • Poszerzenie zakresu przedmiotowego zastosowania ustawy.
  • Projekt zmian zakłada, iż postępowanie grupowe w sprawach o roszczenia pieniężne będzie dopuszczalne tylko wtedy, gdy wysokość roszczenia każdego członka grupy została ujednolicona poprzez zrównanie wysokości roszczenia dochodzonego przez członków grupy lub podgrupy.
    W sprawach o roszczenia pieniężne powództwo może ograniczać się do żądania ustalenia odpowiedzialności pozwanego za określone zdarzenie lub zdarzenia.
  • Uwzględniając żądanie ustalenia odpowiedzialności pozwanego za określone zdarzenie lub zdarzenia, sąd będzie ustalał okoliczności wspólne członkom grupy, stanowiące przesłanki dochodzonych przez nich roszczeń.
  • W pozwie obejmującym żądanie ustalenia odpowiedzialności pozwanego nie będzie konieczne wskazywanie wysokości roszczeń pieniężnych, których dochodzeniu w późniejszych postępowaniach indywidualnych służyć ma ustalenie odpowiedzialności pozwanego.
  • Projekt wprowadza możliwość rozstrzygania przez sąd o dopuszczalności postępowania grupowego na posiedzeniu niejawnym.
    Sąd rozstrzygnie na posiedzeniu niejawnym o dopuszczalności postępowania grupowego i odrzuci pozew, jeżeli sprawa nie podlega rozpoznaniu w postępowaniu grupowym. W przeciwnym razie sąd wyda postanowienie o rozpoznaniu sprawy w postępowaniu grupowym.
  • Przed wyznaczeniem posiedzenia niejawnego w przedmiocie dopuszczalności postępowania grupowego, przewodniczący zarządza wniesienie odpowiedzi na pozew zgodnie z art. 207 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego.
  • Wprowadzono zobowiązanie sądu II instancji do wydania rozstrzygnięcia, z wyłączeniem możliwości uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w przypadkach, o których mowa w art. 386 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego.
  • Projekt przewiduje dodanie przepisów, zgodnie z którymi po wydaniu postanowienia o rozpoznaniu sprawy w postępowaniu grupowym, dopuszczalność prowadzenia postępowania grupowego nie podlega ponownemu badaniu w dalszym toku postępowania.
  • Sąd Najwyższy, uwzględniając skargę kasacyjną na postanowienie o odrzuceniu pozwu z uwagi na niedopuszczalność postępowania grupowego, będzie mógł uchylić zaskarżone postanowienie i postanowić o rozpoznaniu sprawy w postępowaniu grupowym.
  • Wniesienie zażalenia na postanowienie w przedmiocie składu grupy nie będzie wstrzymywało merytorycznego rozpoznania sprawy. Niezwłocznie po wydaniu postanowienia w przedmiocie składu grupy sąd wyznaczy rozprawę lub w inny sposób nada sprawie dalszy bieg.
    Po uprawomocnieniu się wyżej wskazanego postanowienia, oświadczenie członka grupy o wystąpieniu z grupy będzie bezskuteczne.
  • Projektowana ustawa wskazuje również przesłanki od jakich uzależnione będzie uwzględnienie wniosku pozwanego o zobowiązanie powoda do złożenia kaucji na zabezpieczenie kosztów procesu.
  • Publikacja ogłoszenia o wszczęciu postępowania grupowego będzie mogła następować w sposób najbardziej odpowiedni dla danej sprawy, tak aby umożliwiało ono poinformowanie o postępowaniu wszystkich potencjalnie zainteresowanych przystąpieniem do grupy, w szczególności ogłoszenie może zostać zamieszczone na stronach Biuletynu Informacji Publicznej właściwego sądu, na stronach internetowych stron czy ich pełnomocników, w prasie o zasięgu ogólnokrajowym bądź lokalnym.

Share This:

Dodaj komentarz